نقش توانمندی های میان فردی در پیش بینی عملکرد تحصیلی و آمادگی شغلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف شناسایی میزان اثرگذاری مهارت های میان فردی (مهارت های نرم) بر موفقیت تحصیلی و آمادگی شغلی دانش آموزان به اجرا درآمده است. این مطالعه با بهره گیری از رویکرد آمیخته (کمی-کیفی) و نمونه گیری خوشه ای بر روی ۳۸۴ دانش آموز دوره ی دوم متوسطه انجام شد. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهده ی مشارکتی گردآوری گردید. بر اساس یافته ها، مهارت های نرم توانستند ۳۸ درصد از واریانس موفقیت تحصیلی و ۴۵ درصد از واریانس موفقیت شغلی آینده را تبیین نمایند. در این میان، مهارت حل مسئله با ضریب تاثیر ۳۷/۰ بیشترین سهم را در پیش بینی موفقیت تحصیلی داشت، درحالی که مهارت های ارتباطی و کار گروهی به ترتیب با ضرایب ۲۹/۰ و ۲۴/۰ بر موفقیت شغلی تاثیرگذار بودند. تحلیل کیفی مصاحبه ها به شناسایی سه مضمون اصلی انجامید: ۱) موانع موجود در مسیر آموزش مهارت های نرم (از جمله حجم سنگین محتوای درسی و مقاومت خانواده ها)، ۲) راهکارهای اثربخش (نظیر یادگیری مبتنی بر پروژه و ارائه ی بازخورد مستمر)، و ۳) شکاف میان مهارت های ارائه شده در مدرسه و نیازهای واقعی بازار کار. پژوهش حاضر توصیه می کند که نظام های آموزشی با بازنگری در برنامه های درسی و اختصاص حداقل ۳۰ درصد از زمان آموزش به پرورش مهارت های نرم، زمینه ی آمادگی هرچه بیشتر دانش آموزان را برای مواجهه با چالش های آینده فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

مهارت های میان فردی ، پیشرفت تحصیلی ، اشتغال پذیری ، نظام تعلیم و تربیت