چگونه توانستم با طراحی فعالیت های کاربردی، فاصله بین آموزش نظری و عملی درس کمک های اولیه را کاهش دهم؟

پژوهش حاضر از نوع اقدام پژوهی (Action Research) است که با هدف کاهش فاصله میان آموزش های نظری و مهارت های عملی در درس «کمک های اولیه و امدادرسانی» (شایستگی های مهارت مراقب امور بهداشت و سلامت خانواده) انجام شده است. مسئله اصلی در کلاس درس من واقع در هنرستان شهیدان گل آرایش شیراز، این بود که هنرجویان با وجود تسلط بر مفاهیم تئوری و کسب نمرات کتبی مطلوب، در مواجهه با موقعیت های شبیه سازی شده و اجرای تکنیک های عملی (نظیر احیای قلبی-ریوی، آتل بندی و کنترل خونریزی) دچار استرداد، کندی عمل و عدم اعتمادبه نفس می شدند. برای حل این مشکل، پس از گردآوری شواهد نوع اول (شامل مشاهده رفتار ورودی، پیش آزمون عملی و مصاحبه با دانش آموزان)، دریافتم که علت اصلی این شکاف، غلبه روش های تدریس سنتی و کمبود فعالیت های یادگیری مبتنی بر سناریو است. در مرحله اجرای راه حل های پیشنهادی، مجموعه ای از فعالیت های کاربردی شامل: «طراحی سناریوهای بحران واقع گرایانه»، «ایجاد ایستگاه های مهارت آموزی (OSCE)»، «استفاده از محتوای چندرسانه ای و شبیه سازها» و «ارزشیابی همتایان در قالب گروه های عملیاتی» را طراحی و اجرا کردم. نتایج حاصل از گردآوری شواهد نوع دوم و تحلیل شاخص های کیفی و کمی نشان داد که با اجرای این مداخلات، نه تنها نمرات عملی دانش آموزان رشد چشمگیری داشت، بلکه اضطراب موقعیت در آن ها کاهش یافته و سرعت عمل و دقت در اجرای مهارت های امدادی به شکل معناداری بهبود یافت. این پژوهش ثابت کرد که با تغییر رویکرد از «آموزش حافظه محور» به «آموزش عملکردمحور»، می توان شکاف میان دانش و مهارت را در دروس حساس هنرستانی از بین برد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، کمک های اولیه ، آموزش عملی ، فعالیت های کاربردی ، هنرستان شهیدان گل آرایش ، مهارت آموزی ، یادگیری سناریومحور.