چگونه توانستم اضطراب ورود به مدرسه را در یک دانش آموز پایه اول کاهش دهم؟

این اقدام پژوهی با هدف کاهش ترس و اضطراب یکی از دانش آموزان پایه اول دبستان در روزهای ابتدایی ورود به مدرسه، در مدرسه پسرانه ۱۵ خرداد شهر میانرود از توابع شهرستان دزفول انجام شد. مسئله از آنجا آغاز شد که مشاهده کردم یکی از دانش آموزانم در بدو ورود به مدرسه دچار گریه، بی قراری، امتناع از ورود به کلاس، وابستگی شدید به والدین و کاهش مشارکت در فعالیت های آموزشی است. برای بررسی دقیق مسئله، ابتدا از طریق مشاهده مستقیم، گفت وگو با والدین، مشورت با همکاران و ثبت رفتارهای دانش آموز، اطلاعات لازم را گردآوری کردم. سپس با تحلیل داده ها، راهکارهایی از جمله ایجاد ارتباط عاطفی موثر با دانش آموز، استفاده از تشویق، جلب مشارکت در فعالیت های کلاسی، همکاری با خانواده، بهره گیری از بازی و قصه، و ایجاد احساس امنیت روانی در محیط کلاس طراحی و اجرا شد. برای سنجش اثربخشی اقدامات انجام شده، شاخص هایی مانند تعداد دفعات گریه، میزان امتناع از ورود به کلاس، مدت زمان آرام شدن و میزان مشارکت دانش آموز در فعالیت های کلاسی در دو مرحله پیش و پس از اجرای راه حل ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اجرای راهکارهای انتخاب شده توانست به طور معناداری از شدت ترس و اضطراب دانش آموز بکاهد و زمینه سازگاری بهتر او با محیط مدرسه، افزایش حضور فعال در کلاس و بهبود تعاملات اجتماعی وی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

ترس از مدرسه ، اضطراب دانش آموز ، پایه اول دبستان ، سازگاری با مدرسه ، اقدام پژوهی.