چگونه توانستم دانش آموز خجالتی و کم حرف با تن صدای پایین را به مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی ترغیب کنم؟

اینجانب صفیه افشاری، آموزگار پایه دوم ابتدایی دبستان ملک ۱ ناحیه ۲ اصفهان، در جریان فعالیت های آموزشی و تربیتی خود با دانش آموزی مواجه شدم که به دلیل خجالتی بودن، کم حرفی و پایین بودن تن صدا، مشارکت اندکی در فعالیت های کلاسی داشت. این مسئله موجب شده بود که وی علی رغم برخورداری از توانایی نسبی در یادگیری، در پاسخ گویی شفاهی، حضور در بحث های کلاسی، خواندن درس و برقراری ارتباط موثر با معلم و همکلاسی ها با مشکل مواجه شود. با توجه به اهمیت مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یاددهی یادگیری، تصمیم گرفتم با بهره گیری از روش اقدام پژوهی، به بررسی این مسئله پرداخته و برای بهبود آن راهکارهای مناسب طراحی و اجرا کنم. در این پژوهش، ابتدا با مشاهده مستقیم، گفت وگو با دانش آموز، مشورت با همکاران و ارتباط با خانواده، اطلاعات لازم درباره وضعیت موجود گردآوری شد. سپس علل احتمالی مسئله، از جمله کمبود اعتمادبه نفس، ترس از اشتباه، ویژگی های شخصیتی، شرایط خانوادگی و فضای ارتباطی کلاس مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس یافته ها، راه حل هایی مانند ایجاد فضای امن و حمایتی در کلاس، تشویق تدریجی دانش آموز به مشارکت، واگذاری مسئولیت های ساده، استفاده از فعالیت های گروهی، تقویت کلامی و عاطفی، و جلب همکاری خانواده انتخاب و اجرا شد. نتایج اجرای این اقدام پژوهی نشان داد که با به کارگیری راهکارهای مناسب، تدریجی و مبتنی بر شناخت دقیق دانش آموز، می توان میزان مشارکت کلاسی، اعتمادبه نفس، تمایل به صحبت کردن و کیفیت ارتباط این گونه دانش آموزان را بهبود بخشید. در پایان، شواهد به دست آمده حاکی از آن بود که دانش آموز موردنظر نسبت به گذشته فعال تر شده، با آمادگی بیشتری در کلاس حضور یافته و در برخی فعالیت های آموزشی و ارتباطی، پیشرفت قابل قبولی از خود نشان داده است.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، دانش آموز خجالتی ، کم حرفی ، تن صدای پایین ، مشارکت کلاسی ، اعتمادبه نفس