تاثیر محیط های یادگیری هوشمند و هوش مصنوعی انسان محور بر ارتقای تعامل دانش آموزان: رویکردی بر آموزش پایدار

در سال های اخیر، تغییر پارادایم از روش های تدریس سنتی به محیط های یادگیری هوشمند، ضرورت ادغام فناوری های نوین در نظام آموزش و پرورش را دوچندان کرده است. با وجود پتانسیل بالای این فناوری ها، چالش های زیرساختی و اخلاقی مانع از پیاده سازی موثر آن ها در مدارس شده است. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی میزان اثربخشی محیط های یادگیری مجازی و سیستم های تدریس هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی بر سطح تعامل و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. هدف این مطالعه، ارائه یک چارچوب مفهومی و عملیاتی برای استقرار هوش مصنوعی در مدارس با رویکرد آموزش پایدار می باشد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با بررسی نظام مند مطالعات و پیاده سازی های اخیر در سطح بین المللی، به تحلیل پیامدهای استفاده از مدل های زایا و سیستم های تطبیقی در کلاس های درس می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از هوش مصنوعی، نظیر ربات های آموزشی تعاملی و پلتفرم های یادگیری شخصی سازی شده، می تواند میزان مشارکت و درگیری تحصیلی دانش آموزان را به طور قابل توجهی (تا ۲۰ درصد) ارتقا دهد. با این حال، استقرار این سیستم ها نیازمند توجه جدی به چالش هایی نظیر سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی داده ها و کمبود سواد هوش مصنوعی در میان معلمان است. نتایج حاکی از آن است که برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار آموزشی، صرف ورود فناوری به مدارس کافی نیست؛ بلکه نیازمند طراحی اکوسیستم های یکپارچه ای هستیم که در آن هوش مصنوعی قابل تفسیر، همراه با نظارت اخلاقی و ارتقای مهارت های پداگوژیک معلمان، به عنوان یک دستیار هوشمند عمل کند. این رویکرد نه تنها تعامل دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه عدالت آموزشی و یادگیری عمیق تر را نیز تضمین می نماید.

کلیدواژه ها:

کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی ، دبیر آموزش و پرورش استان البرز ، سرگروه آموزشی درس علوم تجربی ، ناحیه ۴ کرج