اثربخشی آموزه های دینی بر اختلال شخصیت نمایشی و افزایش تعهد در دختران متوسطه دوم منطقه چهار اصفهان

دانش آموزان در مقطع متوسطه دوم، با چالش های متعددی روبرو هستند که اینگونه فشارها باعث استرس و اضطراب در آنان شده و مشکلات هویتی زیادی برای آنان بوجود می آورد. براین اساس، پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی آموزه های دینی بر اختلال شخصیت نمایشی و افزایش تعهد در دختران متوسطه دوم منطقه چهار اصفهان انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دختران متوسطه دوم منطقه چهار شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲ بودند و از بین جامعه آماری ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند که این افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل(هرگروه ۱۵ نفر) قرار داده شدند. ابزار پژوهش برای سنجش تعهد شامل پرسشنامه شخصیت (NEO-FFI) (۱۹۸۵) و یرای اختلال شخصیت نمایشی پرسشنامه چندمحوری بالینی (Milon) ۳ بود. آموزه های دینی: نتایجی که با به کار گرفتن مولفه های ۸ گانه (عبادات و مناسک، صبوری و شرح صدر، توکل و توسل، عفو و گذشت، تعاون و همکاری، صله رحم و روابط سازگارانه، احترام و تکریم و شکر گزاری و قدردانی در قالب پروتکل روان درمانی جامع دینی (۲۰۱۴) با استناد به منابع معتبر اسلامی در طی ۱۰ جلسه درمانی تنظیم شده بود و به دانش آموزان آموزش داده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کوواریانس با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۶ بهره برده شد. نتایج نشان داد تفاوت معنی داری در ترکیب خطی نمرات اختلال شخصیت نمایشی، افزایش تعهد در دختران متوسطه دوم منطقه چهار اصفهان با توجه به گروه وجود دارد.

کلیدواژه ها:

آموزه های دینی ، اختلال شخصیت نمایشی ، تعهد.