پیش بینی فرسودگی شغلی معلمان بر اساس مهارت استفاده از هوش مصنوعی و کیفیت برنامه ریزی درسی

گسترش روزافزون فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، فرصت های جدیدی را برای بهبود فرایند تدریس، طراحی آموزشی و برنامه ریزی درسی فراهم کرده است. در عین حال، فشارهای شغلی، حجم بالای وظایف آموزشی و تغییرات سریع فناوری، فرسودگی شغلی معلمان را به یکی از مهم ترین چالش های نظام آموزش وپرورش تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی فرسودگی شغلی معلمان بر اساس مهارت استفاده از هوش مصنوعی و کیفیت برنامه ریزی درسی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی و پیش بین است. جامعه آماری پژوهش را تمامی معلمان مدارس تشکیل می دهند که از میان آنان، نمونه ای با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب خواهد شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه فرسودگی شغلی، پرسشنامه مهارت استفاده از هوش مصنوعی و پرسشنامه کیفیت برنامه ریزی درسی گردآوری می شوند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان استفاده خواهد شد. بر اساس پیشینه پژوهش، انتظار می رود مهارت بیشتر در استفاده از هوش مصنوعی از طریق کاهش بار شناختی، تسهیل انجام فعالیت های آموزشی و افزایش کارآمدی حرفه ای، با کاهش فرسودگی شغلی معلمان همراه باشد. همچنین، کیفیت بالاتر برنامه ریزی درسی با سازمان دهی بهتر فعالیت های آموزشی، مدیریت موثر زمان و افزایش اثربخشی تدریس، نقش محافظتی در برابر فرسودگی شغلی ایفا کند. یافته های این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان، توسعه سواد هوش مصنوعی و بهبود برنامه ریزی آموزشی به منظور ارتقای سلامت شغلی و کیفیت آموزش در مدارس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، مهارت استفاده از هوش مصنوعی ، برنامه ریزی درسی ، معلمان ، رگرسیون ، آموزش.