نقش هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی داده محور و بهبود تصمیم گیری معلمان در مدارس

با ظهور فناوری های نوین، هوش مصنوعی و یادگیری تحلیلی به ابزارهایی راهبردی برای بازتعریف فرایندهای یاددهی-یادگیری تبدیل شده اند. هدف پژوهش حاضر، واکاوی نقش هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی داده محور و ارتقای تصمیم گیری حرفه ای معلمان در مدارس است. این مقاله با بهره گیری از روش مروری، ظرفیت های سیستم های آموزش هوشمند و یادگیری تطبیقی را در شخصی سازی آموزش و پیش بینی چالش های یادگیری بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که استفاده از تحلیل های پیش بین پیش از تدریس، به معلمان اجازه می دهد تا طراحی آموزشی را از رویکرد یک اندازه برای همه به سمت تمایز آموزشی و انطباق با منطقه تقریبی رشد دانش آموزان سوق دهند. در مرحله حین تدریس، ابزارهای هوشمند با ارائه بازخوردهای زمان واقعی، به معلم در شناسایی کج فهمی ها و مداخله بهینه پداگوژیکی کمک می کنند. همچنین در مرحله پس از تدریس، تحلیل های کلان داده به ارزیابی اثربخشی روش های تدریس و بازنگری در طراحی برنامه های درسی می انجامند. با این حال، استقرار موفق این فناوری ها با چالش های اخلاقی و حرفه ای نظیر سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی داده های دانش آموزان و خطر کاهش عاملیت حرفه ای معلم روبه رو است. نتایج پژوهش بر اهمیت مدل معلم در چرخه تاکید دارد به این معنا که هوش مصنوعی نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان مکمل قضاوت پداگوژیکی معلم عمل می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود با ارتقای سواد داده ای معلمان و ایجاد زیرساخت های اخلاقی و شفاف، بستر لازم برای گذار از برنامه ریزی های تقویمی به سمت نظام های آموزشی تسلط محور و داده محور فراهم گردد تا برابری آموزشی و کیفیت یادگیری در مدارس بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

پداگوژی داده محور ، شخصی سازی آموزش ، عاملیت حرفه ای معلم ، یادگیری تحلیلی ، یادگیری تطبیقی