نقش علوم تربیتی در تحول نظام آموزش و پرورش با تاکید بر رویکردهای نوین یادگیری و فناوری های آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش علوم تربیتی در تحول نظام آموزش و پرورش و ارائه چارچوبی عملیاتی برای پیاده سازی این تحول در نظام آموزشی ایران انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ می باشد. یافته ها نشان می دهد که علوم تربیتی با ارائه نظریه های نوینی نظیر سازنده گرایی، یادگیری مبتنی بر هوش، آموزش مبتنی بر شایستگی و یادگیری شخصی سازی شده، بسترهای نظری لازم برای تحول در نظام آموزشی را فراهم می آورد. همچنین، کاربست فناوری های نوین از جمله هوش مصنوعی و یادگیری الکترونیکی، این تحول را از حالت نظری به عملی تبدیل می کند. مهم ترین موانع تحول شامل: نگاه سنتی به نقش معلم، نظام ارزشیابی مبتنی بر محفوظات، عدم تناسب محتوای کتب درسی با نیازهای روز و کمبود منابع مالی و زیرساخت های فناوری است. در نهایت، مدلی مفهومی شامل ۶ مولفه ی کلیدی (طراحی برنامه درسی پویا، توانمندسازی معلمان، بازنگری در ارزشیابی، توسعه فناوری، مشارکت والدین و جامعه، و حمایت های مالی و قانونی) برای تحول نظام آموزش و پرورش ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

علوم تربیتی ، تحول نظام آموزش و پرورش ، رویکردهای نوین یادگیری ، فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش