واکاوی نقش واسطه ای سلامت روانی در رابطه بین اضطراب کووید-۱۹ و سازگاری شغلی کارکنان آموزش و پرورش استان خراسان رضوی

هدف اصلی پژوهش حاضر واکاوی نقش واسطه ای سلامت روانی در رابطه بین اضطراب کووید-۱۹ و سازگاری شغلی کارکنان آموزش و پرورش استان خراسان رضوی بوده است. روش تحقیق توصیفی-همبستگی و از نظر هدف کاربردی و از نظر زمان مقطعی می باشد. جامعه آماری پژوهش کلیه کارکنان آموزش و پرورش استان خراسان رضوی بودند که با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی ساده ۲۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اضطراب کرونا (علیپور و همکاران ،۱۳۹۸)، پرسشنامه سلامت عمومی (گلدبرگ ،۱۹۷۲) و پرسشنامه سازگاری شغلی( دیویس و الفکوایست ،۱۹۹۱) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و PLS و با روش مدلسازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین اضطراب کرونا و سلامت روانی رابطه منفی و معنادار( ۰.۶۲۸-)، بین اضطراب کرونا و سازگاری شغلی رابطه منفی و معنادار(۰.۸۰۰-) و بین سلامت روانی و سازگاری شغلی رابطه مثبت و معنادار(۰.۶۸۲) وجود دارد. همچنین سلامت روانی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین اضطراب کرونا و سازگاری شغلی ایفا می کند. نتایج حاکی از آن است که اضطراب کرونا به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق کاهش سلامت روانی) باعث کاهش سازگاری شغلی کارکنان می شود. پیشنهاد میشود برنامه های ارتقای سلامت روان در دوران همه گیری برای حفظ سازگاری شغلی کارکنان طراحی و اجرا گردد.

کلیدواژه ها:

ضطراب کرونا ، سلامت روانی ، سازگاری شغلی ، نقش واسطه ای ، کارکنان آموزش و پرورش ، خراسان رضوی.