کاربرد معماری سبک مدرن ( تاخورده) در طراحی پوشاک

پژوهش حاضر با هدف تبیین کاربرد مفاهیم و اصول معماری سبک مدرن با تاکید بر رویکرد «معماری تاخورده» در طراحی پوشاک انجام شده است. در سال های اخیر، هم گرایی میان رشته های معماری و طراحی مد، زمینه ساز شکل گیری رویکردهای نوینی در خلق فرم های پوشیدنی شده است که بر ساختار، حجم و بیان فضایی تاکید دارند. معماری تاخورده با ویژگی هایی نظیر پیوستگی سطوح، سیالیت فضایی، پیچیدگی هندسی و ایجاد فرم های سه بعدی پویا، ظرفیت بالایی برای انتقال به ساختار پوشاک دارد. این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل نمونه های شاخص معماری و مد، به بررسی امکان ترجمه اصول هندسی و ساختاری معماری تاخورده به الگوهای حجمی در طراحی لباس پرداخته است. در بخش عملی، با استفاده از تکنیک هایی نظیر الگو سازی حجمی، اوریگامی پارچه و چین های مهندسی شده، مجموعه ای از طرح های پوشاک مبتنی بر منطق تاخوردگی طراحی شد. یافته ها نشان می دهد که از طریق انتخاب آگاهانه متریال و به کارگیری روش های ساختاری در فرم دهی پارچه، می توان ویژگی هایی چون تداوم فضایی، انسجام ساختاری و پویایی فرمی معماری تاخورده را در طراحی پوشاک بازآفرینی کرد. نتایج این پژوهش چارچوبی میان رشته ای برای توسعه رویکردهای نوآورانه در طراحی لباس ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری مدرن ، معماری تاخورده ، طراحی پوشاک ، الگو سازی حجمی ، اوریگامی پارچه ، رویکرد میان رشته ای