چگونه توانستم با مداخلات آموزشی و عاطفی، اضطراب جدایی دانش آموز را مدیریت کنم و پیشرفت تحصیلی او را بهبود بخشم؟

این اقدام پژوهی با هدف پاسخ به این پرسش انجام شد که چگونه توانستم با مداخلات آموزشی و عاطفی، اضطراب جدایی یک دانش آموز پسر پایه اول ابتدایی را مدیریت کنم و پیشرفت تحصیلی او را بهبود دهم. مسئله از هفته های آغازین سال تحصیلی در کلاس ۲۱ نفره ام در یکی از مدارس ابتدایی کهریزک (باقرشهر) مشاهده شد؛ به گونه ای که دانش آموز هنگام ورود به کلاس دچار بی قراری و وابستگی شدید به والد می شد و این وضعیت بر توجه، مشارکت کلاسی و انجام تکالیف او اثر منفی گذاشته بود. برای تشخیص دقیق تر، از مشاهده ی هدفمند در موقعیت های ورود و شروع کلاس، گفت وگو/مصاحبه با اولیا و ثبت شواهد آموزشی استفاده کردم و سپس با تحلیل داده ها، مجموعه ای از راهکارها را به صورت تدریجی اجرا نمودم. راهکارهای اصلی شامل ایجاد رابطه ی عاطفی امن، تقویت مثبت و تدریجی، تنظیم روال ورود و خداحافظی، مسئولیت دهی در کلاس، و تعدیل تکالیف و فعالیت های آموزشی به شکل مرحله ای و انگیزشی بود. اجرای منظم مداخلات و نظارت مستمر بر روند تغییرات نشان داد که نشانه های اضطراب جدایی به تدریج کاهش یافت، حضور دانش آموز در کلاس پایدارتر شد و در نتیجه، میزان مشارکت، انجام تکالیف و کیفیت عملکرد آموزشی او بهبود پیدا کرد. یافته های این اقدام پژوهی بیانگر آن است که ترکیب حمایت عاطفی هدفمند با تنظیمات آموزشی متناسب، می تواند در کاهش اضطراب جدایی و ارتقای یادگیری دانش آموزان پایه های آغازین نقش موثر داشته باشد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، اضطراب جدایی ، پایه اول ابتدایی ، مداخلات عاطفی ، مداخلات آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، سازگاری با مدرسه