اثر برنامه تمرینی (plyometric+strength) بر بهبود توان تولید نیرو در رشته های تیمی

توان تولید نیرو (Power Production) و نرخ توسعه نیرو (RFD)، از حیاتی ترین شاخص های تعیین کننده موفقیت در رشته های تیمی است که مستلزم اجرای حرکات انفجاری، تغییر جهت های سریع و پرش های مکرر هستند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی اثرات سینرژیک (هم افزایی) پروتکل تمرینی ترکیبی شامل تمرینات پلایومتریک (Plyometric Training) و تمرینات مقاومتی/قدرتی (Strength Training) بر مولفه های عصبی-عضلانی توان در ورزشکاران نخبه رشته های تیمی طراحی گردید. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران مرد فعال در رشته های بسکتبال و والیبال بود که به طور تصادفی در دو گروه مداخله (تمرین ترکیبی) و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی به مدت ۸ هفته، شامل سه جلسه در هفته اجرا گردید که در آن تمرینات پلایومتریک با شدت فزاینده و تمرینات قدرتی با تمرکز بر جابجایی وزنه در حداکثر سرعت (Velocity-Based Training) ترکیب شده بودند. داده ها با استفاده از آزمون های پرش عمودی (Sargent Test) و پرش طول سه گانه، و همچنین برآورد یک تکرار بیشینه (۱RM) در حرکت اسکات تحلیل شد. نتایج آماری (ANCOVA) نشان دهنده بهبود معنادار (۰.۰۵>p) در توان انفجاری اندام تحتانی و همبستگی مثبت میان افزایش قدرت پایه و بهبود رکورد پرش در گروه مداخله بود. یافته ها تایید می کنند که ترکیب بهینه بارگذاری مکانیکی (قدرت) و چرخه کشش-کوتاه شدن (پلایومتریک)، منجر به انطباقات عصبی برتر و در نهایت ارتقای توان تولید نیرو در سناریوهای پویای ورزشی می گردد.

کلیدواژه ها:

تمرینات پلایومتریک ، تمرینات قدرتی ، توان تولید نیرو (Power) ، ورزش های تیمی ، چرخه کشش-کوتاه شدن (SSC) ، نرخ توسعه نیرو (RFD).