بررسی نقش عدالت سازمانی ادراک شده در پیش بینی رفتار شهروندی سازمانی معلمان با میانجی گری اعتماد سازمانی در مدارس دولتی

بحران های جهانی اخیر، به ویژه پاندمی کووید-۱۹، ضرورت گذار از مدیریت سنتی به سمت «مدیریت تاب آور» را در نظام های آموزشی به یک اولویت حیاتی تبدیل کرده است. تجربه گذار شتاب زده به آموزش مجازی، فراتر از یک تغییر تکنولوژیک، بستری برای بازنگری در ظرفیت های سازگاری و یادگیری سازمانی مدارس فراهم آورد. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوب مفهومی برای مدیریت تاب آوری مدارس در شرایط بحران، با تاکید بر درس آموخته های دوران آموزش مجازی انجام شده است. روش پژوهش از نوع کیفی و با رویکرد تحلیل مضمون (Theme Analysis) است که طی آن، اسناد سیاستی، پیشینه های پژوهشی و تجربه های زیسته مدیریتی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های پژوهش منجر به شناسایی شش بعد کلیدی در چارچوب مفهومی تاب آوری شد: ۱. رهبری بحران مدار و راهبردی، ۲. زیرساخت و آمادگی هوشمند دیجیتال، ۳. سرمایه اجتماعی و شبکه های حمایتی، ۴. یادگیری سازمانی و پویایی حرفه ای، ۵. رفاه روانی-اجتماعی ذی نفعان، و ۶. انعطاف پذیری پداگوژیک. نتایج نشان می دهد که مدیریت تاب آوری در مدارس، فرآیندی پویا و غیرخطی است که از طریق پیوند میان آمادگی فناورانه و سرمایه انسانی محقق می شود. چارچوب پیشنهادی به مدیران مدارس کمک می کند تا به جای تلاش برای بازگشت به وضعیت پیش بحران، از ظرفیت های آموزش مجازی برای «جهش به جلو» و ایجاد مدرسه ای مقاوم در برابر تکانه های آتی استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری مدرسه ، مدیریت بحران ، آموزش مجازی ، یادگیری سازمانی ، رهبری آموزشی ، آمادگی دیجیتال.