نقش میانجی گری احساس تنهایی در رابطه بین آلکسیتیمیا و آشفتگی روانی در دانش آموزان دختر تک سرپرست مقطع اول متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گر احساس تنهایی در رابطه بین آلکسیتیمیا و آشفتگی روانی در دانش آموزان دختر تک سرپرست مقطع متوسطه اول انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر تک سرپرست مقطع اول متوسطه زیر پوشش کمیته امداد امام خمینی شهرستان تربت حیدریه در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. نمونه ای به حجم ۲۵۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه آلکسیتیمیا تورنتو (TAS-۲۰)، پرسشنامه احساس تنهایی دهشیری و همکاران (۱۳۸۷) و مقیاس آشفتگی روانی کسلر (K۱۰) جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۸ و SMART PLS و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و روش بوت استرپینگ با ۵۰۰۰ تکرار انجام شد. نتایج نشان داد که بین آلکسیتیمیا و آشفتگی روانی (ضریب ۴۲۳/۰) و نیز بین آلکسیتیمیا و احساس تنهایی (ضریب ۸۶۱/۰) و بین احساس تنهایی و آشفتگی روانی (ضریب ۳۳۲/۰) روابط مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نقش میانجی گر احساس تنهایی در رابطه بین آلکسیتیمیا و آشفتگی روانی با ضریب ۲۸۶/۰ و سطح معناداری ۰۰۶/۰ تایید شد. مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود. احساس تنهایی به عنوان یک متغیر میانجی، رابطه بین آلکسیتیمیا و آشفتگی روانی را در دانش آموزان دختر تک سرپرست تشدید می کند. این یافته بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی برای افزایش سواد هیجانی و کاهش احساس تنهایی در این گروه آسیب پذیر تاکید دارد. پیشنهاد می شود مداخلات روانشناختی در مدارس و کمیته امداد با تمرکز بر مهارت های شناسایی و ابراز هیجانات و تسهیل روابط حمایت گرانه اجرا گردد

کلیدواژه ها:

آلکسیتیمیا ، احساس تنهایی ، آشفتگی روانی ، دانش آموزان دختر تک سرپرست ، نقش میانجی