بهبود عملکرد تغذیه ای در دانش آموز مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با استفاده از تمرینات رفتاری و تحریکات حس عمقی دهانی ، مطالعه موردی

مشکلات تغذیه ای یکی از چالش های شایع و تاثیرگذار در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است که می تواند پیامدهای جدی برای سلامت جسمانی و کیفیت زندگی آن ها به همراه داشته باشد. این مقاله به توصیف تجربه ای موفق در زمینه مداخله برای رفع مشکل تغذیه ای یک دانش آموز ۹ ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می پردازد. دانش آموز مورد نظر با حساسیت شدید حسی در ناحیه دهان (دفاعیت حسی دهانی) و امتناع کامل از جویدن و مصرف نان در وعده صبحانه، با چالش قابل توجهی در دریافت تغذیه مناسب روبه رو بود. هدف از این مداخله، کاهش حساسیت و بهبود تحمل بافت مواد غذایی جامد، به ویژه نان، از طریق برنامه ای منظم از تمرینات رفتاری و تحریکات حس عمقی بود. برنامه مداخله در محیط مدرسه استثنایی و در طول وعده صبحانه به مدت ۱۰ هفته اجرا شد. نتایج حاکی از بهبود چشمگیر در پذیرش نان و افزایش توانایی جویدن و بلع در دانش آموز بود. این موفقیت نشان دهنده اثربخشی مداخلات هدفمند یکپارچگی حسی-حرکتی، به ویژه تحریک عمقی، همراه با اصول تحلیل رفتار کاربردی در حل مشکلات تغذیه ای کودکان مبتلا به اوتیسم است.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، دفاعیت حسی دهانی ، یکپارچگی حسی ، تحریک حس عمقی ، تحلیل رفتار کاربردی