نقش آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی

تحولات گسترده فناوری اطلاعات و ارتباطات در دهه های اخیر، همراه با تغییرات ناشی از جهانی شدن آموزش و تجربه آموزش از راه دور در دوران همه گیری کووید ۱۹، موجب شده است که نظام های آموزشی به سمت بهره گیری از الگوهای نوین یاددهی–یادگیری حرکت کنند. در این میان، آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، جایگاه ویژه ای در ارتقای کیفیت فرایند یادگیری دانش آموزان یافته است. آموزش ترکیبی با تلفیق هدفمند آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر فناوری، امکان ایجاد محیط های یادگیری منعطف، تعاملی و دانش آموزمحور را فراهم می سازد و زمینه را برای افزایش اثربخشی آموزشی مهیا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش ترکیبی در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها بر اساس مطالعه کتابخانه ای، تحلیل اسناد علمی و بررسی پژوهش های معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش ترکیبی می تواند با بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، محتوای چندرسانه ای و فعالیت های تعاملی، میزان مشارکت و انگیزش تحصیلی دانش آموزان را افزایش دهد. همچنین این الگو با فراهم سازی فرصت یادگیری متناسب با تفاوت های فردی، به بهبود عملکرد تحصیلی، درک عمیق تر مفاهیم درسی و تقویت مهارت های شناختی و فراشناختی دانش آموزان کمک می کند. نتایج مطالعات بیانگر آن است که دانش آموزانی که در محیط های یادگیری ترکیبی آموزش می بینند، در مقایسه با دانش آموزان آموزش سنتی، از سطح بالاتری از تعامل آموزشی، یادگیری خودتنظیم، مسئولیت پذیری و مهارت حل مسئله برخوردار هستند (Graham, ۲۰۱۹). علاوه بر این، آموزش ترکیبی موجب تقویت ارتباط میان معلم، دانش آموز و والدین شده و فرصت بازخورد مستمر و ارزشیابی فرایندی را فراهم می سازد (Hrastinski, ۲۰۱۹).

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش حضوری–مجازی ، کیفیت یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، فناوری آموزشی