تاثیر استفاده از قصه گویی دیجیتال توسط معلم بر رشد مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از قصه گویی دیجیتال توسط معلم بر رشد مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. قصه گویی دیجیتال به عنوان تلفیقی از هنر روایتگری سنتی با فناوری های چندرسانه ای، امکان ایجاد محیط های یادگیری غنی و تعاملی را فراهم می آورد (Robin, ۲۰۱۶؛ Ohler, ۲۰۱۶). این مطالعه با استفاده از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پایه های دوم تا چهارم ابتدایی شهرستان مه ولات در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۵۶ دانش آموز (۲۸ نفر در گروه آزمایش و ۲۸ نفر در گروه کنترل) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش با استفاده از قصه گویی دیجیتال قرار گرفتند، درحالی که گروه کنترل آموزش سنتی مشابهی را بدون استفاده از قصه گویی دیجیتال دریافت کردند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس سنجش مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (SSRS) و پرسشنامه مهارت های هیجانی شناختی-تعدیلی استفاده شد. یافته های حاصل از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) نشان داد که قصه گویی دیجیتال تاثیر معناداری بر بهبود مهارت های اجتماعی (همکاری، ابراز وجود و خودکنترلی) و مهارت های هیجانی (شناخت هیجانی، تنظیم هیجانی و کاربرد هیجانی) دانش آموزان دارد (۰۱/۰>P). اندازه اثر به دست آمده (۵۶/۰=Eta²) نشان دهنده تاثیر بالای مداخله بود. این نتایج با یافته های مشابه (Durlak et al., ۲۰۱۵؛ Denham et al., ۲۰۱۵؛ Jones & Bouffard, ۲۰۱۷) هم خوانی دارد و موید آن است که قصه گویی دیجیتال به دلیل ماهیت چندحسی، تعاملی و جذاب، بستری موثر برای رشد شایستگی های اجتماعی-هیجانی در دوره حساس کودکی فراهم می آورد. بر اساس یافته ها، به معلمان و برنامه ریزان درسی توصیه می شود که از این رویکرد نوین در فرایند تدریس برای ارتقای مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

قصه گویی دیجیتال ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های هیجانی ، دانش آموزان ابتدایی ، فناوری آموزشی