کارآمدی رویکرد یادگیری ترکیبی در ارتقاء عملکرد تحصیلی و کیفیت تعاملات کلاسی

پژوهش حاضر با هدف شناسایی میزان اثربخشی رویکرد یادگیری ترکیبی در بهبود سطح یادگیری دانش آموزان و همچنین ارتقاء کیفیت تعاملات میان معلم و فراگیران طراحی و اجرا گردید. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل صورت پذیرفت. جامعه ی آماری پژوهش را کلیه ی دانش آموزان مقطع دارای مشکلات یادگیری تشکیل دادند که از میان آن ها، ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایدهی شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه، تحت آموزش با رویکرد ترکیبی قرار گرفت، درحالی که گروه کنترل، آموزش های مرسوم مدرسه را دریافت کرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون سنجش مهارت های خواندن و نوشتن، پرسشنامه ی حافظه ی فعال و مقیاس انگیزش تحصیلی بودند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس انجام شد. یافته ها نشان دهنده ی اختلاف معنادار میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در متغیرهای خواندن، نوشتن، حافظه ی فعال و انگیزش تحصیلی بود (۰۵/۰ > p). این نتایج حاکی از آن است که رویکرد یادگیری ترکیبی می تواند به بهبود قابل توجه توانایی های شناختی و انگیزشی دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری بینجامد. علاوه براین، ماهیت تعاملی و جذاب این روش، به افزایش مشارکت فعال و اشتیاق فراگیران در مسیر یادگیری انجامیده است. به طورکلی، می توان نتیجه گیری کرد که رویکرد یادگیری ترکیبی، راهبردی کارآمد و اثربخش برای تقویت فرایند یادگیری در دانش آموزان با مشکلات یادگیری محسوب می شود و می تواند به عنوان الگویی عملیاتی در محیط های آموزشی و توانبخشی مورد بهره برداری قرار گیرد. این یافته ها بر ضرورت توجه جدی به روش های نوین آموزشی در مدارس تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، تعامل معلم-دانش آموز ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان