بررسی کارکرد راهنمایی های تربیتی در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، شناخت میزان اثرگذاری خدمات راهنمایی و مشاوره ی تربیتی در پیشگیری از بروز ناهنجاری های اجتماعی در میان دانش آموزان بود. جامعه ی آماری این مطالعه را دانش آموزان و مشاوران پرورشی مدارس تشکیل دادند که با روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای، نمونه هایی از هر دو گروه انتخاب گردید. ابزار سنجش، پرسشنامه ای استاندارد بود که به طور هم زمان به بررسی میزان تاثیر مشاوره ی پرورشی و نیز سطح مهارت های زندگی می پرداخت. داده های گردآوری شده با استفاده از تحلیل های توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. بر اساس یافته ها، آسیب های اجتماعی نظیر رفتارهای پرخاشگرانه، اضطراب، استفاده ی نادرست از شبکه های مجازی و بی توجهی به امور تحصیلی، از شیوع قابل توجهی در میان دانش آموزان برخوردار بودند. همچنین، مشاوره ی پرورشی تاثیری مثبت و از لحاظ آماری معنادار بر کاهش این آسیب ها داشت و مهارت های زندگی که توسط مشاوران آموزش داده می شد، به افزایش توانمندی های مقابل ای و خودباوری دانش آموزان انجامید. با این حال، موانعی نظیر کمبود مشاوران متخصص و محدودیت های منابع مالی و تجهیزاتی، اجرای کامل و موثر برنامه های مشاوره ای را با دشواری مواجه ساخته است. نتایج این پژوهش موید آن است که مشاوره ی پرورشی به عنوان رویکردی پیشگیرانه، نقشی کلیدی در ارتقاء سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند و بهره گیری نظام مند از آن می تواند به کاهش رفتارهای مخاطره آمیز و ارتقاء سطح مهارت های زیستی بینجامد. بنابراین، به مدارس توصیه می شود که برنامه های مشاوره ای منسجم و عملیاتی تدوین نمایند و سیاست گذاران نظام تعلیم و تربیت با حمایت های همه جانبه، نقش و جایگاه مشاوره ی پرورشی را در کاهش آسیب های اجتماعی تقویت بخشند.

کلیدواژه ها:

راهنمایی تربیتی ، کژرفتاری های اجتماعی ، دانش آموزان ، پیشگیری از آسیب ها