آموزش پژوهی : اختلال بی توجهی و نارسانویسی دانش آموز

هدف: پژوهش حاضر با هدف بهبود اختلالات تمرکز (بی توجهی) و نارسانویسی در یک دانش آموز پایه اول ابتدایی به نام «کیانوش» انجام شد. دانش آموز مورد مطالعه، با مشکلاتی نظیر کاهش تمرکز، بی انگیزگی، کندی نوشتن، حذف و جابه جایی حروف و ضعف در مهارت های حرکتی ظریف مواجه بود.روش شناسی: این اقدام پژوهی با رویکرد کیفی و در بازه زمانی چهار ماهه (مهر تا دی ۱۴۰۳) در دبستان نبوت اجرا گردید. مداخلات شامل تلفیق فناوری های آموزشی (نرم افزار، پاورپوینت و انیمیشن)، اجرای تمرینات دیداری-حرکتی (نقطه چینی، کار با خمیر و پازل)، بهره گیری از یادگیری مشارکتی و تقویت همکاری میان خانه و مدرسه بود.یافته ها: نتایج نشان داد که با اجرای مداوم این راهکارها، سطح علاقه، مشارکت و اعتمادبه نفس دانش آموز به طور محسوسی افزایش یافته و مدت زمان تمرکز و کیفیت نوشتار وی بهبود یافته است. همچنین خطاهای املایی و نشانه های نارسانویسی کاهش یافت. با این حال، برخی چالش ها نظیر اضطراب هنگام ارائه و نیاز به حمایت مستمر، همچنان به عنوان نیازهای تکمیلی در روند رشد دانش آموز باقی مانده است.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، نارسانویسی ، اختلال بی توجهی ، فناوری های آموزشی ، مهارت های حرکتی ظریف ، پایه اول ابتدایی.