نقش مدیریت کلاس مبتنی بر بازی های گروهی در افزایش همبستگی و کاهش طردشدگی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدیریت کلاس مبتنی بر بازی های گروهی در افزایش همبستگی و کاهش طردشدگی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه از نوع مروری و با رویکرد توصیفی-تحلیلی است که با بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های داخلی و خارجی انجام گردید. یافته ها نشان می دهد که بازی های گروهی به عنوان یکی از موثرترین راهبردهای مدیریت کلاس، با ایجاد فضای مشارکتی، تعاملات مثبت و همکاری جمعی، نقش بسزایی در تقویت انسجام اجتماعی، افزایش احساس تعلق به مدرسه و شکل گیری هویت جمعی دانش آموزان ایفا می کنند. همچنین، این رویکرد با فراهم آوردن فرصت های برابر برای مشارکت، کاهش رقابت های ناسالم و تقویت مهارت های ارتباطی و همدلی، به طور معناداری طردشدگی و انزوای اجتماعی دانش آموزان را کاهش می دهد. مبانی نظری پژوهش بر نظریه های رشد شناختی پیاژه، یادگیری اجتماعی-فرهنگی ویگوتسکی، یادگیری اجتماعی بندورا، سازنده گرایی برونر و یادگیری مشارکتی جانسون و جانسون استوار است. با وجود مزایای فراوان، پیاده سازی این رویکرد با چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت های فیزیکی، محدودیت زمانی، ناآشنایی معلمان با روش های طراحی بازی های آموزشی و نظام ارزشیابی سنتی مواجه است. راهکارهای عملیاتی ارائه شده شامل توانمندسازی حرفه ای معلمان، طراحی بازی های همکاری محور متناسب با امکانات موجود، تغییر رویکرد ارزشیابی از نتیجه محور به فرایندمحور و فرهنگ سازی در سطح مدرسه و خانواده ها می باشد. در مجموع، مدیریت کلاس مبتنی بر بازی های گروهی با بهره گیری هدفمند از ظرفیت های بازی، می تواند محیطی پویا، حمایتگر و فراگیر ایجاد کند که ضمن ارتقای کیفیت یادگیری، به رشد اجتماعی و روانشناختی دانش آموزان کمک کرده و زمینه ساز تحقق اهداف تربیتی نظام تعلیم و تربیت شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، بازی های گروهی ، همبستگی اجتماعی