واکاوی آموزش قرآن کریم در متون کهن تا عصر نوین

آموزش قرآن کریم به عنوان ثقل اکبر و زیربنای معرفت شناختی تمدن اسلامی، در طول تاریخ دست خوش تحولات پارادایمیک بنیادین در روش شناسی و ابزارانگاری شده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تطبیقی میان رویکردهای پداگوژیک در رسائل کلاسیک و زیست بوم های نوین آموزشی به روش مروری-تحلیلی تدوین یافته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در متون کهن، آموزش بر محوریت سنت شفاهی، نظام مکتب خانه ای، تکنیک های سماع و تکرار، و رابطه قدسی میان معلم و متعلم استوار بوده است. در این پارادایم، قرآن مبدا تمام علوم و محور زیست جهان فرد تلقی می شد. در مقابل، عصر نوین با ویژگی هایی چون تخصصی سازی ساحت های آموزش، بهره گیری از روان شناسی یادگیری، بازی وارسازی و ابزارهای هوش مصنوعی شناخته می شود. تحلیل تطبیقی حاکی از آن است که اگرچه عصر نوین با استفاده از ابزارهای دیجیتال، یادگیری را جذاب تر، عمومی تر و سریع تر نموده، اما در ایجاد تمرکز عمیق و انس معنوی نسبت به سنت کهن با چالش مواجه است. در نهایت، نتایج نشان می دهد که برای دستیابی به الگوی بهینه در نظام آموزشی معاصر، ضرورت دارد اصالت های تربیتی موجود در متون کهن با کارآمدی های تکنولوژیک عصر نوین تلفیق گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش قرآن ، متون کهن ، عصر نوین ، تطبیق ، پداگوژی