»واکاوی پدیدارشناختی مفهوم کودکی در زیست جهان والدین و معلمان متولد دهه ۱۳۷۰ خورشیدی« »نسلی در گذار میان سنت، نوستالژی و فشارهای تربیتی امروز»

هدف: پژوهش حاضر با هدف واکاوی مفهوم کودکی از دیدگاه والدین و معلمان متولد دهه ۱۳۷۰ هجری شمسی در ایران انجام شده است. این مطالعه بر این فرض استوار است که کودکی نه صرفا یک دوره زیستی، بلکه پدیده ای اجتماعی، تاریخی و فرهنگی است که در بستر تجربه زیسته، حافظه نسلی و تحولات تربیتی معنا می یابد.روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل مضمون بر اساس الگوی شش مرحله ای براون و کلارک (Braun & Clarke, ۲۰۰۶) انجام گرفت. مشارکت کنندگان شامل ۲۵ نفر (۱۵ والد و ۱۰ معلم) بودند که به صورت هدفمند و با حداکثر تنوع زمینه ای انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها در شش مرحله کدگذاری، جست وجو و بازبینی مضامین انجام شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که درک مشارکت کنندگان از کودکی در سه تصویر اصلی قابل ترسیم است: (۱) کودکی گذشته که با ویژگی هایی چون سادگی، بازی های جمعی، صمیمیت خانوادگی و آرامش توصیف می شود؛ (۲) کودکی امروز که با فشارهای آموزشی، گسترش فناوری، کاهش تعاملات حضوری و مصرف گرایی مشخص می گردد؛ و (۳) کودکی آرمانی که بر شادی، امنیت عاطفی، آزادی، احترام به هویت کودک و فرصت تجربه و خطا تاکید دارد. همچنین، سه مسئله محوری از داده ها استخراج شد: سرگردانی نسلی میان سنت و مدرنیته، شکاف میان آگاهی و عمل تربیتی، و دگرگونی کارکرد خانواده از پناهگاه عاطفی به کارخانه تربیت.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که بحران کودکی در ایران، درواقع بحران نسل بزرگسال است و راه حل آن در بازاندیشی عمیق در جایگاه والدین و معلمان و بازتعریف ارزش های تربیتی نهفته است. کودکی نه مقدمه ای برای بزرگسالی، بلکه دوره ای ارزشمند در ذات خود است و نیازمند بازنگری در سیاست های آموزشی و فرهنگی جامعه می باشد

کلیدواژه ها:

کودکی ، والدین ، معلمان ، نسل دهه هفتاد ، تحلیل مضمون ، تجربه زیسته ، تربیت نسلی