آثار تربیتی دعا

واژه دعا در ادبیات دینی در عین سادگی معنا، یکی از عمیق ترین مفاهیم عرفانی و روانشناختی را داراست. تعریف لغوی: دعا از ریشه دعو و به معنای اینکه انسان به کمک صدا و کلام چیزی را متوجه خود سازد. تعریف اصطلاحی: طلب و درخواست پایین تر از بالاتر برای انجام کاری همراه با خضوع و تضرع می باشد. از بررسی آیات و روایات به دست می آید که اصولا امر خداوند متعال و معصومین علیهم السلام درباره دعا بهترین دلیل اهمیت این موضوع است. قرآن دعا و نیایش را در ابعاد مختلفی مطرح می کند و علاوه بر بیان حقیقت دعا و نقش آن در زندگی انسان، جلوه ای از دعاهای پیامبران وبندگان خالص خود را پیش روی انسان می گذارد تا ازآن الگو بگیرد. به طور کلی در قرآن کریم ادعیه ۱۲ تن از انبیاء ذکر شده است. طلب غفران و هدایت موضوعی است که در همه ادعیه ها تکرار شده است، رعایت ادب و تواضع در تمامی ادعیه های انبیا دیده می شود. در این مقاله سعی شده به آثاروبعد تربیتی دعا پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

دعا ، قران ، تربیت