تحلیل نقش سبک های مدیریتی در ارتقای تاب آوری و پیشگیری از آسیب های اجتماعی؛ مطالعه ای در مدارس دخترانه متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش سبک های مدیریتی در ارتقای تاب آوری و پیشگیری از آسیب های اجتماعی در مدارس دخترانه متوسطه اول انجام شد. مسئله اصلی پژوهش آن است که در دوره ای حساس از رشد روانی، اجتماعی و هویتی دانش آموزان، کیفیت مدیریت مدرسه چگونه می تواند به عنوان عاملی حمایتی و پیشگیرانه عمل کند. این پژوهش با رویکرد کیفی و به شیوه توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده ها بر پایه مطالعه منابع نظری، پژوهش های پیشین و تحلیل دیدگاه های مرتبط با مدیریت آموزشی، تاب آوری و پیشگیری از آسیب های اجتماعی گردآوری و تفسیر شدند. یافته ها نشان داد که سبک های مدیریتی حمایتی، مشارکتی و تحول آفرین از طریق ایجاد اقلیم مثبت مدرسه، تقویت احساس تعلق، توسعه تعامل با خانواده، آموزش مهارت های فردی و اجتماعی و شناسایی زودهنگام مسائل دانش آموزان، در افزایش تاب آوری و کاهش آسیب پذیری اجتماعی آنان نقش موثر دارند. همچنین نتایج نشان داد که سبک های آمرانه و صرفا کنترل محور، به دلیل کاهش امنیت روانی، محدود شدن گفت وگو و تضعیف روابط انسانی، اثربخشی کمتری در این زمینه دارند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که مدیریت مدرسه، زمانی می تواند در پیشگیری از آسیب های اجتماعی موفق عمل کند که از سطح اداره رسمی فراتر رفته و در قالب رهبری تربیتی، انسانی و پیشگیرانه ایفای نقش کند. بر این اساس، توجه به توانمندسازی مدیران مدارس در حوزه مهارت های ارتباطی، حمایت روانی و برنامه ریزی پیشگیرانه، ضرورتی اساسی برای ارتقای سلامت اجتماعی دانش آموزان به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریتی ، تاب آوری ، آسیب های اجتماعی ، مدارس دخترانه متوسطه اول