هوش مصنوعی و آموزش هوشمند جغرافیا در مدارس

پیشرفت های شگرف در حوزه فناوری اطلاعات و ظهور پدیده هوش مصنوعی، مرزهای سنتی نظام های آموزشی را درنوردیده و تحولی بنیادین در روش های یاددهی-یادگیری ایجاد کرده است. هوش مصنوعی می تواند نقش محوری در شخصی سازی فرآیند یادگیری ایفا کند. درس جغرافیا به عنوان پلی میان علوم طبیعی و انسانی، با ماهیتی فضایی-مکانی، پویا و چندوجهی، یکی از حوزه هایی است که می تواند بیشترین بهره را از قابلیت های هوش مصنوعی ببردهدف این پژوهش، بررسی نقش و کاربرد هوش مصنوعی در هوشمندسازی آموزش جغرافیا در مدارس و ارائه چارچوبی برای بهره گیری موثر از آن است. در این راستا، کاربرد دو فناوری کلیدی یعنی سیستم های تدریس هوشمند و پردازش زبان طبیعی در شبیه سازهای مکانی مورد واکاوی قرار گرفته است. سیستم های تدریس هوشمند می توانند با تحلیل عملکرد و سبک یادگیری هر دانش آموز، مسیر آموزشی شخصی سازی شده ای از مفاهیم پیچیده جغرافیایی را برای او تدوین کنند. از سوی دیگر، پردازش زبان طبیعی این امکان را فراهم می آورد تا دانش آموزان با یک دستیار مجازی جغرافیایی به مکالمه بپردازند این پژوهش با روش مرور نظام مند انجام شده و یافته ها نشان می دهد که کاربرد این فناوری ها نه تنها موجب افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان می شود، بلکه توانایی آن ها در تحلیل فضایی، تفکر انتقادی و حل مسئله را به طور چشمگیری ارتقا می دهد. با این وجود، چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت های دیجیتال در مدارس، ضعف مهارت های دیجیتال معلمان و نگرانی های اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی داده ها، موانعی جدی در مسیر پیاده سازی این نظام هوشمند محسوب می شوند.نتیجه گیری نهایی بر این امر تاکید دارد که هوشمندسازی آموزش جغرافیا با هوش مصنوعی، یک ضرورت اجتناب ناپذیر است؛ اما تحقق آن مستلزم طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان، توسعه محتوای آموزشی متناسب با بسترهای دیجیتال و تدوین سیاست های حمایتی از سوی نهادهای متولی آموزش و پرورش است

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش هوشمند ، جغرافیا ، سیستم تدریس هوشمند ، پردازش زبان طبیعی ، مدارس.