بررسی همبستگی بین برنامه ریزی درسی هوشمند و خلاقیت دانش آموزان در مدارس لاهیجان

هدف: نظام آموزشی امروزه بیش از هر زمان دیگری نیازمند بهره گیری از فناوری های نوین برای شکوفایی استعدادهای دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی همبستگی بین برنامه ریزی درسی هوشمند و میزان خلاقیت دانش آموزان در مدارس شهرستان لاهیجان انجام شده است.روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان [مقطع تحصیلی، متوسطه اول] مدارس شهرستان لاهیجان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم [تعداد دانش آموزان، ۳۸۴ نفر] به روش نمونه گیری تصادفی [خوشه ای] انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد «برنامه ریزی درسی هوشمند» و «خلاقیت [تورنس]» استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون در نرم افزار SPSS انجام گرفت.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که بین برنامه ریزی درسی هوشمند و خلاقیت دانش آموزان رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (p< .۰۵). همچنین مولفه های برنامه ریزی هوشمند (شامل انعطاف پذیری محتوا، تعاملی بودن و شخصی سازی یادگیری) توانستند به صورت معنی داری تغییرات مربوط به خلاقیت دانش آموزان را پیش بینی کنند. در این میان، مولفه [شخصی سازی یادگیری] بیشترین سهم را در تبیین خلاقیت داشت.نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده، به کارگیری سیستم های هوشمند در تدوین و اجرای برنامه های درسی با ایجاد محیطی پویا و متناسب با نیازهای فردی، بستری مناسب برای تقویت تفکر واگرا و ارتقای خلاقیت دانش آموزان فراهم می کند. بنابراین، توسعه زیرساخت های هوشمندسازی و آموزش معلمان در این زمینه به طراحان آموزشی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی هوشمند ، خلاقیت ، فناوری آموزشی ، دانش آموزان ، لاهیجان.