اثربخشی آموزش بازی درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر کاهش اضطراب جدایی و ارتقای تاب آوری دانش آموزان دوره اول ابتدایی

دوره ابتدایی زیربنای رشد روانی و اجتماعی دانش آموزان است و اختلالاتی نظیر اضطراب جدایی می تواند آسیب های جبران ناپذیری بر روند تحصیلی و سازگاری آنان وارد کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله ترکیبی «بازی درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی» بر کاهش نشانه های اضطراب جدایی و ارتقای سطح تاب آوری در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل و دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره اول ابتدایی شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. از این میان، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و اجرای پرسشنامه اضطراب کودکان اسپنس (SCAS)، تعداد ۳۰ دانش آموز که نمرات بالایی در مقیاس اضطراب جدایی کسب کرده بودند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت پروتکل درمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) تحلیل شد. نتایج نشان داد که بازی درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر معناداری بر کاهش اضطراب جدایی (P< ۰۱/۰) و افزایش مولفه های تاب آوری (P< ۰۵/۰) داشته است. این یافته ها حاکی از آن است که بکارگیری رویکردهای ترکیبی در مشاوره مدارس اهمیت فراوانی دارد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، ذهن آگاهی ، اضطراب جدایی ، تاب آوری ، دانش آموزان دوره اول ابتدایی.