تاثیر بازنویسی داستان های کهن بر تقویت مهارت نوشتاری

مهارت نوشتاری یکی از مولفه های اساسی سواد زبانی و ابزار مهمی برای بیان اندیشه، تجربه و احساسات دانش آموزان است. بااین حال، آموزش نوشتن در دوره ابتدایی گاهی به رونویسی و انجام فعالیت های تکراری محدود می شود و فرصت کافی برای تولید متن، بازبینی و خلاقیت فراهم نمی گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازنویسی داستان های کهن بر تقویت مهارت نوشتاری دانش آموزان پایه دوم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دوم ابتدایی و نمونه پژوهش شامل دو گروه آزمایش و گواه بود که به شیوه مناسب انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، چک لیست ملاکی سنجش مهارت نوشتاری بود که مولفه هایی مانند سازمان دهی متن، جمله سازی، کاربرد واژگان، انسجام، نشانه گذاری و خلاقیت نوشتاری را ارزیابی می کرد. گروه آزمایش طی هشت جلسه در فعالیت های خواندن، گفت وگو، بازگویی، بازنویسی، بازبینی و اصلاح داستان های کهن شرکت کرد، درحالی که گروه گواه آموزش معمول را دریافت نمود. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی و تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد بازنویسی داستان های کهن می تواند عملکرد نوشتاری دانش آموزان را بهبود بخشد و موجب تقویت توانایی آنان در سازمان دهی رویدادها، جمله سازی، گسترش واژگان، رعایت انسجام و بیان خلاقانه شود. بر اساس یافته ها، استفاده هدفمند از داستان های کهن می تواند روشی فعال، معنادار و کاربردی برای آموزش فرایندمحور نوشتن در دوره ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

بازنویسی داستان ، داستان های کهن ، مهارت نوشتاری ، دانش آموزان ابتدایی