بررسی واکاوی اثرگذاری رویکرد شمول گرای آموزشی بر پیشرفت تحصیلی فراگیران

رویکرد آموزش فراگیر به عنوان یکی از الگوهای پیشرو در عرصه تعلیم و تربیت، روزبه روز جایگاه خود را در نظام های آموزشی ملل مختلف تثبیت می کند. این الگو می کوشد بستری پدید آورد که در آن همگی دانش آموزان، فارغ از سطح توانمندی یا نوع نیازهای ویژه، از دسترسی برابر و منصفانه به فرصت های یادگیری برخوردار گردند. چنین رویکردی افزون بر ارتقای کارایی فرایند یاددهی یادگیری، به ارتقای دستاوردهای تحصیلی آنان نیز یاری می رساند. مقاله کنونی با هدف بررسی میزان تاثیر آموزش فراگیر بر کارنامه تحصیلی دانش آموزان تدوین شده و نیز به کاوش در راهبردهای کارآمد برای بهبود کیفیت یادگیری طیف گسترده ای از یادگیرندگان – به ویژه گروه های با نیازهای ویژه – می پردازد. در این مسیر، تجارب کشورهای گوناگون و شیوه های عملی به کارگیری این الگو در فضای کلاس درس مورد واکاوی قرار گرفته است. برپایه یافته ها، اجرای روش های شمول گرا می تواند به افزایش همدلی میان دانش آموزان، تقویت تعاملات اجتماعی و بهبود چشمگیر بازده تحصیلی بینجامد؛ برای نمونه، ارتباطات مثبت میان فراگیران با توانمندی های متفاوت، نقش موثری در پرورش مهارت های عاطفی اجتماعی آنان ایفا می کند. مقاله در بخش پایانی، رهنمودهایی عملی برای دبیران و دست اندرکاران برنامه ریزی درسی ارائه می دهد که از جمله می توان به تنوع بخشی به روش های تدریس، فراهم آوری محیطی امن و پشتیبان برای یادگیری، و استحکام بخشیدن به همکاری میان مربیان و اولیاء اشاره کرد. غایت نهایی آن است که با ارتقای سطح کیفی آموزش شمول گرا، زمینه برای شکوفایی هرچه بیشتر توانمندی های نهفته تمامی دانش آموزان، به ویژه گروه های با نیازهای ویژه، فراهم آمده و آنان بتوانند در بستری همدل و متنوع به رشد و بالندگی دست یابند.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت شمول گرا ، دانش آموزان با نیازهای خاص ، بازده تحصیلی ، راهبردهای تدریس