واکاوی نقش رویکردهای یادگیری ترکیبی در ارتقای سطح عملکرد تحصیلی و پویایی رابطه کنشگران آموزشی

پژوهش حاضر با هدف تبیین کاربست رویکرد یادگیری چندحسی مبتنی بر بازی در بهبود شایستگی های تحصیلی دانش آموزان دچار دشواری های یادگیری صورت پذیرفته است. روش پژوهش شبه آزمایشی و طرح آن از نوع پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری را تمامی دانش آموزان با اختلالات یادگیری در بازه زمانی سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل می دادند که از این میان، حجم نمونه ای معادل ۳۰ نفر با شیوه نمونه گیری دردسترس گزینش و سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایدهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه، برنامه آموزشی مبتنی بر تحریک هم زمان چندحسی همراه با فعالیت های بازی محور را تجربه نمود، درحالی که گروه گواه، آموزش های مرسوم مدرسه را دریافت کرد. برای گردآوری داده ها از ابزارهای استاندارد شامل آزمون سنجش مهارت های خواندن و نوشتن، پرسشنامه حافظه فعال و مقیاس سنجش انگیزه پیشرفت تحصیلی استفاده شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از روش تحلیل کوواریانس انجام گرفت. نتایج حاکی از آن است که میانگین نمرات گروه آزمایش در مرحله پس آزمون برای متغیرهای خواندن، نوشتن، حافظه فعال و انگیزش تحصیلی، نسبت به گروه گواه افزایشی معنادار داشته است این یافته دلالت بر آن دارد که به کارگیری رویکرد چندحسی بازی بنیان، ظرفیت قابل توجهی در ارتقای کارکردهای شناختی و انگیزشی دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری دارد. همچنین، خصلت تعاملی و جذابیت ذاتی این روش، به افزایش چشمگیر مشارکت فعال و اشتیاق یادگیرندگان انجامیده است. در مجموع، چنین استنباط می شود که الگوی آموزش چندحسی مبتنی بر بازی، راهبردی اثربخش در حوزه یادگیری دانش آموزان با نیازهای ویژه محسوب می شود و قابلیت اجرا به عنوان یک چارچوب عملیاتی در محیط های آموزشی و مراکز توانبخشی را داراست. این شواهد، ضرورت بازنگری در رویه های سنتی آموزشی و گنجاندن رویکردهای نوین را در نظام مدرسه ای بیش از پیش آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری چندحسی ، بازی وارسازی آموزشی ، اختلالات یادگیری ، انگیزه پیشرفت تحصیلی