بررسی تبیین سازوکارهای توسعه ی بسته های تربیتی با تاکید بر آفرینندگی ذهنی دانش آموزان

آفرینندگی ذهنی به عنوان یکی از شایستگی های بنیادین در نظام های آموزشی روزآمد، بستر رویارویی موثر یادگیرندگان با مسائل، خلق راه حل های نو و اندیشه ورزی واگرا را فراهم می آورد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین سازوکارهای موثر در طراحی و توسعه ی بسته های تربیتی ای انجام شد که به شکوفایی آفرینندگی ذهنی دانش آموزان بینجامد. این مطالعه با رویکرد کیفی و از نوع کاربردی به اجرا درآمد و داده های آن از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند با آموزگاران، متخصصان طراحی برنامه ی درسی و مربیان پرورشی گردآوری شد. تحلیل یافته ها آشکار ساخت که پرورش ذهن خلاق فراگیران در گرو بازتعریف هدف های تربیتی، غنی سازی مفاد بسته های آموزشی، به کارگیری راهبردهای تدریس تعاملی و مسئله بنیان، و گذر از شیوه های سنجش سنتی به رویکردهای فرایندمدار و توصیفی است. در این میان، نقش معلم در قامت تسهیل کننده و وجود فضایی پشتیبان برای آفرینش محیطی مولد و خلاق، اهمیتی کانونی دارد. همچنین موانعی نظیر ساختار انعطاف ناپذیر نظام آموزشی، فشارهای برآمده از ارزشیابی های مرسوم و ایستادگی فرهنگی، به عنوان چالش های پیش روی تحقق بسته های تربیتی خلاق محور شناسایی شدند. برآیند نهایی پژوهش بیانگر آن است که دست یابی به تربیت آفریننده، نیازمند دگرگونی هم سویه در اهداف، محتوا، روش های یاددهی، شیوه های سنجش و سازوکارهای پشتیبانی در کل نظام آموزشی است. این تحقیق می تواند رهنمودی برای طراحان بسته های تربیتی و معلمان در مسیر تدوین محتواهای خلاقانه و ارتقای کیفیت یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

تفکر خلاق ، برنامه آموزشی ، روش تدریس فعال ، ارزشیابی عملکردی