سهم ادبیات فارسی در بهبود فرهنگ تعامل آموزشی و مدیریت تعارض های مدرسه ای

این پژوهش با هدف بررسی سهم ادبیات فارسی در تقویت فرهنگ تعامل آموزشی و مدیریت تعارض های مدرسه ای در نظام آموزشی ایران انجام شده است. با گسترش چالش های ارتباطی و بروز تنش های رفتاری در محیط های آموزشی، توجه به ظرفیت های فرهنگی و بومی برای بهبود روابط میان اعضای مدرسه اهمیت بیشتری پیدا کرده است. تعامل سازنده و گفت وگوی موثر از عناصر اساسی آموزش کارآمد به شمار می آیند و می توانند زمینه ساز شکل گیری روابط سالم، افزایش درک متقابل و کاهش تعارض های مخرب در فضای مدرسه باشند. در این میان، ادبیات فارسی با برخورداری از مضامین اخلاقی، انسانی و روایی، بستر مناسبی برای پرورش مهارت های ارتباطی، همدلی و تعامل اجتماعی در میان دانش آموزان فراهم می کند.روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی تحلیلی با رویکرد پیمایشی است. جامعه آماری شامل معلمان، معاونان آموزشی و مدیران مدارس در سطح کشور بوده و داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته گردآوری شده اند. داده های حاصل با بهره گیری از آمار توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که میان آموزش تعاملی ادبیات فارسی و شکل گیری فرهنگ تعامل آموزشی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین فرهنگ تعامل آموزشی با کاهش تعارض های موجود در محیط مدرسه رابطه ای منفی و معنادار نشان می دهد. یافته های تحلیل رگرسیون نیز بیانگر آن است که فرهنگ تعامل آموزشی به عنوان متغیر میانجی، نقش موثری در پیوند میان آموزش ادبیات فارسی و مدیریت تعارض های مدرسه ای ایفا می کند.در مجموع، یافته های پژوهش نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از ظرفیت های تربیتی ادبیات فارسی می تواند به عنوان رویکردی فرهنگی و کارآمد، در تقویت تعاملات انسانی، بهبود فضای مدرسه و کنترل تعارض های آموزشی موثر واقع شود. ازاین رو توجه به کارکردهای تربیتی و ارتباطی ادبیات فارسی در برنامه ریزی های آموزشی و سیاست های مدرسه ای ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، تعامل آموزشی ، مدیریت تعارض مدرسه ای ، روابط انسانی در مدرسه