اقدام پژوهی : چگونه توانستیم مشکل کمبود تمرکز دانش آموز دچار اختلال نقص توجه ADHD را به کمک راهبرد بازی درمانی بهبود ببخشیم؟

اقدام پژوهی به عنوان رویکردی عملی و مشارکتی، نقش محوری در بازاندیشی در فرآیند تدریس و یافتن راه حل های بومی برای چالش های عینی کلاس درس دارد. این پارادایم پژوهشی، معلم را از یک مجری صرف به محققی تبدیل می کند که در بستر واقعی آموزشی به دنبال کشف و بهبود نارسایی هاست. در این مسیر، شناسایی و رفع موانع یادگیری دانش آموزان، به ویژه آنانی که با مشکلاتی همچون اختلال نقص توجه / بیش فعالی دست به گریبان اند، از اولویت های اساسی هر نظام آموزشی پویا محسوب می شود. این اختلال که با نشانه هایی چون بی قراری، تکانشگری و به ویژه نقص تمرکز شناخته می شود، می تواند به طورجدی عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی دانش آموز را تحت تاثیر قرار دهد. در همین راستا، پژوهش حاضر به روش اقدام پژوهی و با هدف بهبود مشکل کمبود تمرکز دانش آموزی با اختلال نقص توجه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴در پایه اول دبستان غیردولتی هدایت اجرا شد. این پژوهش با مشارکت چهار نفر از دانشجویان دانشگاه فرهنگیان و یک همکار معلم انجام گرفت. برای گردآوری اطلاعات از روش های مشاهده، مصاحبه ، چک لیست و پرسشنامه استفاده شد. پس از تجزیه و تحلیل داده ها، یک برنامه مداخله ای شامل بازی درمانی به مدت ده جلسه طراحی و اجرا گردید. یافته های پژوهش نشان داد که استفاده از این راهبردها منجر به بهبود تمرکز و کاهش بی قراری در فعالیت های یادگیری شده است. این مطالعه نشان می دهد که به کارگیری روش های فعال و جذاب مانند بازی درمانی می تواند در کاهش چالش های تحصیلی دانش آموزان دارای نقص توجه موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، اختلال نقص توجه (ADHD) ، بازی درمانی ، بهبود تمرکز