توسعه سواد هوش مصنوعی در محیط آموزشی: از آموزش مهارت های پایه تا استراتژی های مدیریت تغییر

ظهور هوش مصنوعی مولد با بازتعریف پارادایم های تولید و اعتباربخشی دانش، نظام آموزشی را با چالش های بنیادین مواجه کرده است. با این حال، شکاف عمیقی میان سرعت تحولات فناورانه و آمادگی سازمانی مدارس وجود دارد که منجر به نوعی «بحران آمادگی» و سردرگمی در مدیریت گذار شده است. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی جامع برای توسعه «سواد هوش مصنوعی» که پیونددهنده مهارت های فنی فردی با استراتژی های مدیریت تغییر سازمانی باشد، انجام شده است.روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و مرور نظام مند منابع بین المللی در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ است. یافته ها نشان می دهد که سواد هوش مصنوعی فراتر از کاربری ابزار، در سه بعد «فناورانه»، «پداگوژیک» و «انتقادی-اخلاقی» قابل تعریف است. تحلیل ها حاکی از آن است که موفقیت در پذیرش هوش مصنوعی در محیط آموزشی، بیش از آنکه وابسته به زیرساخت های سخت افزاری باشد، در گرو استراتژی های چابک مدیریت تغییر (مانند رهبری تحول آفرین، توسعه حرفه ای مستمر و فرهنگ سازی مشارکتی) است. در نهایت، مدل یکپارچه «AI-LMS» ارائه شده است که با ادغام چهار رکن «سواد هوش مصنوعی»، «یادگیری»، «مدیریت تغییر» و «ادغام سیستمی»، نقشه راهی برای عبور از مدرسه سنتی به مدرسه هوشمند انسان محور ترسیم می کند. این مطالعه تاکید می کند که بهره گیری موثر از هوش مصنوعی نه یک انتخاب فنی، بلکه ضرورتی برای صیانت از عاملیت انسانی در عصر الگوریتمیک است و پیشنهاد می شود سیاست گذاران با تدوین سند ملی سواد هوش مصنوعی و حمایت از جوامع یادگیری حرفه ای، زمینه این تحول ساختاری را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

سواد هوش مصنوعی ، مدیریت تغییر ، مدرسه هوشمند ، تحول آموزشی