بررسی تاثیر استفاده از فناوری های آموزشی بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی در شهر سنندج

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از فناوری های آموزشی بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر سنندج انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه پنجم مدارس ابتدایی شهر سنندج در سال تحصیلی جاری بود که از میان آن ها ۱۵۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استفاده از فناوری های آموزشی و پرسشنامه استاندارد خودتنظیمی یادگیری استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ و آزمون های آماری توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شد. نتایج نشان داد بین میزان استفاده از فناوری های آموزشی و خودتنظیمی یادگیری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون بیان کرد که فناوری های آموزشی قادرند ۳۷.۷ درصد از واریانس خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان را تبیین کنند. این یافته ها نشان می دهد استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی می تواند موجب ارتقای توانایی برنامه ریزی، نظارت، ارزیابی و مدیریت یادگیری دانش آموزان شود. بر اساس نتایج، بهره گیری مناسب از ابزارها و محیط های دیجیتال به عنوان مکملی برای فرایند یاددهی یادگیری توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، خودتنظیمی یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری دیجیتال ، رگرسیون خطی