تاثیر معماری داخلی و نورپردازی بر شکوفایی خلاقیت در هنرجویان رشته های ساختمان

هدف این مقاله تبیین نقش معماری داخلی و نورپردازی در شکوفایی خلاقیت هنرجویان رشته های ساختمان و ارائه چارچوبی برای طراحی/بهسازی فضاهای آموزشی است. بر اساس مبانی نظری خلاقیت و روان شناسی محیطی، خلاقیت کاربردی در رشته های ساختمان نیازمند تعادل میان نوآوری و دقت فنی است و کیفیت محیط یادگیری می تواند از مسیرهای شناختی، هیجانی و اجتماعی بر آن اثر بگذارد. در این چارچوب، مولفه های معماری داخلی مانند خوانایی فضایی، انعطاف پذیری چیدمان، کنترل پذیری محیط، امکان تعامل و پیش بینی سطوح نمایش و ارائه آثار، با افزایش انگیزش درونی و تسهیل تفکر واگرا مرتبط دانسته می شوند. همچنین کیفیت نورپردازی (ترکیب نور طبیعی کنترل شده و نور مصنوعی استاندارد) با شاخص هایی نظیر شدت و یکنواختی روشنایی، کاهش خیرگی، نمود رنگ و دمای رنگ، از طریق بهبود راحتی بصری، خلق وخو و تمرکز، ظرفیت پردازش شناختی و تولید ایده را تقویت می کند. مقاله با اتکا به شواهد پژوهشی، مسیر اثرگذاری «طراحی داخلی و نورپردازی → تجربه ادراکی هنرجو (راحتی/رضایت/کنترل) → کیفیت یادگیری و تعامل → خروجی خلاقانه» را صورت بندی می کند و نشان می دهد سرمایه گذاری در ارتقای فضا و نور، یک راهبرد آموزشی برای افزایش کیفیت پروژه ها و توان نوآوری هنرجویان است. در پایان، پیشنهادهایی مانند چیدمان مدولار، فضاهای کار فردی/گروهی، دیوار ارائه، کنترل خیرگی و استانداردسازی حداقلی نور ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

معماری داخلی ، نورپردازی آموزشی ، خلاقیت ، هنرجویان رشته های ساختمان