رابطه جهت گیری هدف با رضایت از زندگی در دانش آموزان

رضایت از زندگی به عنوان ارزیابی شناختی فرد از کیفیت کلی زندگی، یکی از مولفه های اساسی بهزیستی ذهنی و سلامت روان در دوران نوجوانی محسوب می شود. دانش آموزان در این دوره حساس از زندگی خود، با چالش هایی مانند فشارهای تحصیلی، انتظارات والدین، رقابت با همسالان و شکل دهی هویت شخصی مواجه هستند که هر یک می توانند به طور بالقوه بهزیستی آنان را تحت تاثیر قرار دهند. از آنجا که یکی از مهم ترین عواملی که می تواند بر رضایت از زندگی دانش آموزان تاثیر بگذارد، جهت گیری هدف تحصیلی است، پژوهش حاضر با هدف مرور نظام مند رابطه بین جهت گیری هدف و رضایت از زندگی در دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش به صورت مرور نظام مند و با بررسی منابع علمی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۶ ساله (۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴) انجام شده است. جستجو با استفاده از کلیدواژه های مرتبط در پایگاه های داده معتبر صورت گرفته و مقالات بر اساس معیارهای ورود و خروج مشخص، غربال گری شده اند. یافته ها نشان می دهد که جهت گیری تسلط با رضایت از زندگی و بهزیستی روانی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد. در پژوهش های بین المللی، جهت گیری عملکرد-اجتناب اغلب با پیامدهای منفی همراه است، اما در پژوهش های داخلی این متغیر سهم بالایی در پیش بینی رضایت از زندگی داشته است که نشان دهنده نقش عوامل فرهنگی و ویژگی های نظام آموزشی ایران می باشد. همچنین مکانیسم های واسطه ای متعددی از جمله ارضای نیازهای روان شناختی اساسی، سازگاری مدرسه و خودکارآمدی در این رابطه نقش دارند. به طور کلی، جهت گیری تسلط یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های مثبت رضایت از زندگی در دانش آموزان است و مداخلات آموزشی مانند آموزش راهبردهای یادگیری می تواند رضایت از زندگی را افزایش دهد. در پایان، پیشنهاد می شود که معلمان و مشاوران مدرسه با تقویت جهت گیری تسلط، توجه به نیازهای روان شناختی اساسی و اجرای مداخلات آموزشی، زمینه را برای افزایش رضایت از زندگی دانش آموزان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

جهت گیری هدف ، رضایت از زندگی ، بهزیستی ذهنی