تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول (پایه های هشتم و نهم) شهرستان قوچان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش تحقیق توصیفی-همبستگی و حجم نمونه ۳۳۰ دانش آموز بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سبک های تدریس (معلم محور، دانش آموزمحور و تعاملی) و انگیزش تحصیلی و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل گردیدند. یافته ها نشان داد که بین سبک تدریس دانش آموزمحور و تعاملی با انگیزش تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که سبک تدریس معلم محور (سخنرانی محور) رابطه ضعیف تری با انگیزش دارد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که معلمان که از روش های فعال، پرسش و پاسخ و مشارکت جویی استفاده می کنند، دانش آموزان با انگیزه تری و با جهت گیری درونی بیشتری به یادگیری می پردازند. در مجموع، نتایج تاکید کرد که تغییر رویکرد تدریس از انتقال صرف دانش به تسهیل یادگیری، راهکاری کارآمد برای ارتقای انگیزش تحصیلی است. بنابراین، پیشنهاد می شود که در برنامه های توانمندسازی معلمان، مهارت های تدریس فعال و دانش آموزمحور آموزش داده شود.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، روش های تعاملی ، خودکارآمدی