نقش نورون های آینه ای در یادگیری مشاهده ای دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نورون های آینه ای در یادگیری مشاهده ای دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه ناحیه ۲ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۳۲۰ دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر طیف لیکرت پنج درجه ای بود که روایی صوری و محتوایی آن توسط متخصصان علوم اعصاب شناختی و روان شناسی تربیتی تایید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۱) محاسبه شد. آزمون کولموگروف–اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال است؛ بنابراین برای تحلیل داده ها از آزمون تی تک نمونه ای استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که میانگین نمره نقش نورون های آینه ای در یادگیری مشاهده ای دانش آموزان به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است (t = ۱۸/۴۲, p < ۰/۰۰۱). بر این اساس، نورون های آینه ای نقش معنادار و مثبتی در یادگیری مشاهده ای ایفا می کنند و می توان از این یافته ها برای بهبود فرایندهای یاددهی–یادگیری بهره گرفت. این یافته ها پلی میان علوم اعصاب تربیتی و عملکرد کلاس درس می سازند و بر راهبردهای آموزشی مبتنی بر مشاهده مانند الگوسازی، نمایش و یادگیری همتایانه تاکید دارند.واژگان کلیدی: نورون های آینه ای، یادگیری مشاهده ای، علوم اعصاب تربیتی، دانش آموزان، الگوسازی، نظریه یادگیری اجتماعی بندورا