تاثیر بازی های آموزشی دیجیتال بر بهبود مهارت های ادراکی-حرکتی در کودکان با کم توانی ذهنی

کودکان دارای کم توانی ذهنی در بسیاری از حوزه های شناختی، حرکتی، ادراکی و سازشی با محدودیت هایی مواجه هستند و این محدودیت ها می توانند روند یادگیری و مشارکت آنان در فعالیت های آموزشی و اجتماعی را تحت تاثیر قرار دهند. یکی از حوزه های مهم در رشد این کودکان، مهارت های ادراکی–حرکتی است؛ زیرا هماهنگی میان فرایندهای ادراکی و پاسخ های حرکتی، زیربنای بسیاری از فعالیت های روزمره، یادگیری تحصیلی، بازی، خودیاری و تعامل اجتماعی محسوب می شود. در سال های اخیر، استفاده از فناوری های دیجیتال و بازی های آموزشی تعاملی به عنوان رویکردی نوین در آموزش و توان بخشی کودکان با نیازهای ویژه مورد توجه قرار گرفته است. بازی های دیجیتال می توانند با فراهم کردن محیطی جذاب، تکرارشونده، بازخورددهنده و متناسب با سطح عملکرد کودک، فرصت مناسبی برای تمرین مهارت های حرکتی و شناختی ایجاد کنند. هدف مقاله حاضر، بررسی مروری ظرفیت بازی های آموزشی دیجیتال در بهبود مهارت های ادراکی–حرکتی کودکان دارای کم توانی ذهنی و تبیین سازوکارهای شناختی و حرکتی مرتبط با آن است. در این مقاله، با استفاده از منابع پژوهشی ارائه شده، ارتباط میان بازی، فعالیت های ریتمیک، تمرین های ادراکی–حرکتی، بازی های شناختی، کارکردهای اجرایی، حافظه کاری و رشد حرکتی بررسی شده است. یافته های مطالعات مورد بررسی نشان می دهند که فعالیت های بازی محور و تمرین های ادراکی–حرکتی می توانند موجب بهبود هماهنگی حرکتی، تعادل، مهارت های حرکتی ظریف و درشت، برنامه ریزی حرکتی و برخی مولفه های شناختی شوند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی دیجیتال ، مهارت های ادراکی–حرکتی ، کم توانی ذهنی ، ناتوانی ذهنی ، بازی شناختی ، کارکردهای اجرایی ، مهارت های حرکتی ، کودکان با نیازهای ویژه.