نقش فناوریهای نوین در بهبود کیفیت آموزش مدارس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های نوین در بهبود کیفیت آموزش مدارس انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دبیران دوره دوم متوسطه منطقه ۳ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۱۲۵۰ نفر تشکیل دادند که با استفاده از فرمول کوکران، ۲۹۵ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه درسی تایید گردید (CVR = ۰/۸۷، CVI = ۰/۹۱) و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد (α = ۰/۹۳). پرسشنامه شامل ۴۵ گویه در شش بعد محتوای آموزشی، روش های تدریس، مشارکت دانش آموزان، یادگیری، توسعه حرفه ای معلمان و زیرساخت فناوری بود. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که فناوری های نوین نقش معناداری در بهبود کیفیت آموزش مدارس ایفا می کنند (t = ۱۸/۴۲، p < ۰/۰۰۱). در میان ابعاد، «مشارکت دانش آموزان» (M = ۴/۳۲، SD = ۰/۵۱) و «روش های تدریس» (M = ۴/۲۸، SD = ۰/۴۷) بالاترین میانگین و «زیرساخت فناوری» (M = ۳/۶۱، SD = ۰/۷۸) پایین ترین میانگین را داشتند. یافته ها بر ضرورت برنامه ریزی برای استفاده بهینه از فناوری های نوین در مدارس تاکید دارند. واژگان کلیدی: فناوری های نوین، کیفیت آموزش، مدارس، معلمان، فرایند یاددهی-یادگیری، فناوری آموزشی