بررسی نقش آموزش و پرورش به عنوان یکی از اساسی ترین ارکان توسعه پایدار ونقش تعیین کننده در رشد فردی، اجتماعی دانش آموزان

کیفیت آموزش به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های توسعه نظام های آموزشی، همواره مورد توجه پژوهشگران، سیاست گذاران و دست اندرکاران تعلیم و تربیت بوده است. در عصر حاضر که نظام های آموزشی با تحولات سریع علمی، فناوری، اجتماعی و فرهنگی روبه رو هستند، ارتقای کیفیت آموزش دیگر صرفا به اصلاح برنامه های درسی، افزایش امکانات آموزشی یا توسعه زیرساخت های فیزیکی محدود نمی شود؛ بلکه مستلزم ایجاد نگرشی جامع، نظام مند و مشارکتی است که تمامی عوامل اثرگذار بر فرایند یاددهی–یادگیری را به صورت هماهنگ و یکپارچه در بر گیرد. در این میان، تعامل موثر میان معلم، دانش آموز، خانواده و مدرسه به عنوان چهار رکن اصلی نظام آموزشی، نقش اساسی در شکل گیری محیطی پویا، اثربخش و یادگیرنده ایفا می کند.یافته های نظری و شواهد پژوهشی نشان می دهد که هیچ یک از این چهار رکن به تنهایی قادر به تضمین کیفیت آموزش نیستند. موفقیت هر یک از آن ها به میزان هماهنگی، همکاری و تعامل با سایر ارکان وابسته است. معلم هرچند مهم ترین عامل انسانی در کلاس درس محسوب می شود، اما بدون حمایت خانواده، مشارکت فعال دانش آموز و مدیریت کارآمد مدرسه، نمی تواند تمامی ظرفیت های آموزشی خود را به کار گیرد. از سوی دیگر، خانواده نیز زمانی می تواند نقش تربیتی و حمایتی خود را به بهترین شکل ایفا کند که ارتباطی مستمر، هدفمند و مبتنی بر اعتماد با مدرسه و معلمان داشته باشد. همچنین دانش آموز زمانی به یادگیری عمیق، پایدار و معنادار دست می یابد که در محیطی سرشار از احترام، مشارکت، انگیزش، امنیت روانی و تعامل سازنده قرار گیرد. مدرسه نیز به عنوان بستر اصلی این تعاملات، وظیفه ایجاد هماهنگی، برنامه ریزی، هدایت و پشتیبانی از تمامی فرایندهای آموزشی و تربیتی را بر عهده دارد

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزش ، تعامل معلم ، دانش آموزان ، مدرسه ، خانواده ، آموزش