بررسی ادغام متون دینی با آموزش زبان عربی برای ارتقای شایستگی زبانی دانش آموزان

استفاده هدفمند، سطح بندی شده و آموزشی از قرآن کریم و متون دینی در مقایسه با آموزش متعارف زبان عربی، با بهبود معنادار عملکرد کلی زبان عربی، دانش واژگانی، درک مطلب و انگیزش یادگیری همراه است. مهم ترین نکته در تفسیر این یافته آن است که اثر مشاهده شده را نمی توان صرفا به حضور محتوای دینی در فرایند آموزش نسبت داد؛ بلکه ترکیب متن اصیل و معنادار با فعالیت های واژگانی، نحوی، خواندن و درک مطلب، سازوکار اصلی اثرگذاری مداخله را تشکیل می دهد. این برداشت با چارچوب نظری پژوهش، به ویژه نظریه یادگیری معنادار آزوبل، فرضیه ورودی قابل فهم کرشن، نظریه طرحواره و دیدگاه استفاده آموزشی از متون اصیل، همخوانی دارد. از منظر آزوبل، یادگیری زمانی عمیق تر و پایدارتر می شود که اطلاعات جدید بتواند با ساختار شناختی و دانش قبلی یادگیرنده ارتباط برقرار کند (Ausubel, ۱۹۶۸). ازاین رو، هنگامی که زبان آموز با ساختارهای عربی در متونی مواجه می شود که از نظر معنایی و فرهنگی برای او آشنا یا معنادار هستند، امکان پیوند میان دانش پیشین و دانش زبانی جدید افزایش می یابد.نخستین یافته مهم پژوهش، تفاوت معنادار دو گروه در عملکرد کلی زبان عربی بود. این یافته را می توان بر اساس نظریه یادگیری معنادار تبیین کرد. در آموزش معمول قواعد و واژگان، فراگیر ممکن است با عناصر زبانی به صورت جداگانه مواجه شود؛ اما در آموزش مبتنی بر متون دینی، واژه، ساختار نحوی و معنا در یک بافت واحد قرار می گیرند. در چنین شرایطی، زبان آموز نه تنها یک قاعده را مشاهده می کند، بلکه کاربرد آن را در متن نیز پردازش می کند. این فرایند می تواند فاصله میان «دانستن قاعده» و «توانایی استفاده از دانش زبانی برای فهم متن» را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان عربی ، قرآن کریم ، متون دینی ، مهارت های زبانی ، درک مطلب ، واژگان عربی ، انگیزش یادگیری