بررسی سازوکارهای تاثیر ارزشیابی مستمر بر خودتنظیمی یادگیری و انگیزش درونی دانش آموزان

در سال های اخیر، توجه به شیوه های نوین ارزشیابی آموزشی، به ویژه ارزشیابی مستمر، به عنوان عاملی موثر در ارتقای کیفیت فرآیند یادگیری دانش آموزان، مورد تاکید گسترده صاحب نظران حوزه تعلیم وتربیت قرار گرفته است. برخلاف شیوه های سنتی ارزشیابی که بر سنجش نتایج یادگیری در قالب آزمون های پایانی و نمره محور تمرکز داشتند، ارزشیابی مستمر با تاکید بر فرایند یادگیری، بازخورددهی مداوم، مشارکت فعال دانش آموز و تقویت خودسنجی، بستری برای شکل گیری یادگیری خودتنظیمی و پرورش انگیزش درونی فراهم می سازد. در این راستا، پژوهش های گوناگون نشان داده اند که ارزشیابی مستمر، زمانی که به درستی طراحی و اجرا شود، می تواند باعث افزایش حس مالکیت یادگیری، ارتقای خودکارآمدی، تقویت انگیزه های درونی، و شکل گیری راهبردهای شناختی و فراشناختی در دانش آموزان گردد. مقاله حاضر با رویکرد مروری، به تحلیل نظریه ها و شواهد تجربی مرتبط با سازوکارهای تاثیر ارزشیابی مستمر بر دو متغیر کلیدی خودتنظیمی یادگیری و انگیزش درونی دانش آموزان می پردازد. نتایج این بررسی حاکی از آن است که فراهم آوردن بازخوردهای سازنده، فرصت برای تامل، مشارکت در تعیین معیارهای پیشرفت، و حمایت عاطفی-شناختی معلم از طریق فرایند ارزشیابی مستمر، نقش موثری در شکل گیری نگرش های مثبت نسبت به یادگیری، افزایش درگیری ذهنی و رشد توانایی های تنظیم رفتار یادگیری ایفا می کند. بر این اساس، طراحی برنامه های آموزشی و ارزشیابی که رویکردی فرآیندمحور، مشارکتی و انگیزشی را در پیش گیرند، ضرورتی انکارناپذیر در راستای تحقق یادگیری عمیق و پایدار در دانش آموزان به شمار می آید.کلیدواژه ها: ارزشیابی مستمر، خودتنظیمی یادگیری، انگیزش درونی، بازخورد آموزشی، راهبردهای یادگیری.