بررسی رابطه فلسفه تربیت، یادگیری مادام العمر، خودشناسی و رشد همه جانبه دانش آموزان

نظام های آموزشی در قرن بیست ویکم با تحولات عمیق و گسترده ای در عرصه های علمی، فناوری، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی مواجه شده اند که پیامد آن، تغییر در نگرش نسبت به اهداف، کارکردها و فلسفه تعلیم و تربیت است. در گذشته، آموزش عمدتا بر انتقال دانش، حفظ اطلاعات و آماده سازی فراگیران برای ورود به بازار کار متمرکز بود، اما امروزه با گسترش جامعه دانش بنیان، سرعت بالای تولید اطلاعات، پیچیدگی مسائل انسانی و ضرورت سازگاری با تغییرات مستمر، انتظار از نظام های آموزشی فراتر از انتقال صرف دانش رفته است. در چنین شرایطی، مدارس و مراکز آموزشی موظف اند زمینه رشد متوازن ابعاد مختلف شخصیت دانش آموزان را فراهم آورند تا آنان علاوه بر کسب دانش و مهارت های تخصصی، توانایی تفکر، تصمیم گیری، خودآگاهی، مسئولیت پذیری، یادگیری مستمر و مشارکت موثر در جامعه را نیز به دست آورند. از این منظر، فلسفه تربیت، یادگیری مادام العمر، خودشناسی و رشد همه جانبه به عنوان چهار مفهوم بنیادین در تعلیم و تربیت نوین شناخته می شوند که ارتباطی تنگاتنگ و مکمل با یکدیگر دارند. فلسفه تربیت، به منزله زیربنای نظری و فکری نظام های آموزشی، چارچوبی برای تعیین اهداف، ارزش ها، روش ها و محتوای آموزش فراهم می آورد. هر نظام آموزشی، آگاهانه یا ناآگاهانه، بر نوعی فلسفه تربیتی استوار است که نگرش آن نسبت به انسان، جامعه، دانش، یادگیری و آینده را مشخص می کند. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی رابطه فلسفه تربیت، یادگیری مادام العمر، خودشناسی و رشد همه جانبه دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که فلسفه تربیت، یادگیری مادام العمر و خودشناسی سه مولفه اساسی در شکل گیری شخصیت و رشد متوازن دانش آموزان هستند که با تقویت آگاهی، انگیزش، مهارت های فردی و اجتماعی، زمینه تحقق تربیت انسان هایی توانمند، خلاق و مسئول را فراهم می کنند. بنابراین، توجه هم زمان نظام آموزشی به این مولفه ها می تواند مسیر دستیابی به رشد همه جانبه و یادگیری پایدار دانش آموزان را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی : فلسفه تربیت ، یادگیری مادام العمر ، رشد همه جانبه ، دانش آموزان ، خودشناسی