تاثیر فرسودگی شغلی بر عملکرد حرفه ای پرستاران

فرسودگی شغلی یکی از مهم ترین چالش های حرفه ای در محیط های درمانی است که می تواند سلامت جسمی و روانی کارکنان و همچنین کیفیت ارائه خدمات درمانی را تحت تاثیر قرار دهد. پرستاران به دلیل ماهیت حساس شغل، تماس مستمر با بیماران، مسئولیت های سنگین، فشار کاری، شیفت های طولانی و مواجهه با شرایط بحرانی، در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی قرار دارند. فرسودگی شغلی معمولا با خستگی عاطفی، نگرش منفی نسبت به محیط کار و کاهش احساس موفقیت و اثربخشی حرفه ای همراه است. افزایش این پدیده می تواند موجب کاهش تمرکز، کاهش انگیزه، افت کیفیت مراقبت، افزایش احتمال خطا و کاهش رضایت شغلی پرستاران شود. از سوی دیگر، عملکرد حرفه ای مناسب پرستاران یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت خدمات سلامت و افزایش ایمنی بیماران محسوب می شود. هدف این مقاله بررسی تاثیر فرسودگی شغلی بر عملکرد حرفه ای پرستاران و شناسایی عوامل موثر بر شکل گیری و کاهش آن است. بررسی مطالعات و مباحث نظری نشان می دهد که میان فرسودگی شغلی و کیفیت عملکرد حرفه ای پرستاران رابطه ای معنادار وجود دارد و افزایش فرسودگی می تواند توانایی پرستار را در انجام دقیق وظایف حرفه ای کاهش دهد. بنابراین، توجه مدیران مراکز درمانی به شرایط کاری، حمایت سازمانی، توزیع مناسب وظایف، کاهش فشار کاری و ایجاد برنامه های حمایتی می تواند در کاهش فرسودگی شغلی و ارتقای عملکرد حرفه ای پرستاران موثر باشد

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، عملکرد حرفه ای ، پرستاران ، خستگی عاطفی ، استرس شغلی ، کیفیت مراقبت ، سلامت روان.