روش های نوین تدریس؛ از آموزش سنتی تا یادگیری فعال در قرن بیست و یکم

پژوهش حاضر با هدف بررسی گذر از روش های سنتی تدریس به سمت رویکردهای یادگیری فعال در قرن بیست ویکم انجام شده است. هدف اصلی این تحقیق، بررسی اثربخشی روش های نوین تدریس مبتنی بر یادگیری فعال و شناسایی تفاوت های میان رویکردهای سنتی و معاصر تدریس در آموزش عالی بوده است. روش پژوهش از نظر جمع آوری داده ها توصیفی-پیمایشی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه اعضای هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۸۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که بر اساس چارچوب یادگیری فعال بنول و ایسون (۱۹۹۱)، طبقه بندی پرینس (۲۰۰۴) و الگوی تدریس فلدر و برنت (۲۰۰۹) طراحی شد. روایی محتوایی پرسشنامه توسط ۱۲ نفر از متخصصان برنامه ریزی درسی و روان شناسی تربیتی تایید گردید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۴) محاسبه شد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال نیست؛ بنابراین برای تحلیل داده ها از آزمون های ناپارامتری شامل آزمون ویلکاکسون تک نمونه ای استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمرات تمامی ابعاد روش های نوین تدریس به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است (p < ۰/۰۰۱). نتایج بیانگر آن بود که روش های یادگیری فعال (میانگین = ۴/۳۲)، یادگیری مشارکتی (میانگین = ۴/۱۸) و استفاده از فناوری آموزشی (میانگین = ۴/۲۵) بالاترین امتیازات و روش های مبتنی بر سخنرانی سنتی پایین ترین امتیاز (میانگین = ۲/۸۷) را کسب کردند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که اساتید دانشگاه از راهبردهای یادگیری فعال بهره گرفته، فناوری آموزشی را یکپارچه سازند و محیط های یادگیری تعاملی ایجاد کنند تا کیفیت آموزش ارتقا یافته و دانشجویان برای چالش های قرن بیست ویکم آماده شوند. واژگان کلیدی: روش های نوین تدریس، یادگیری فعال، تدریس سنتی، آموزش عالی، مهارت های قرن بیست ویکم، فناوری آموزشی