ارائه مدل بومی برای ادعام هوش مصنوعی دربرنامه های درسی ایران

با گسترش روزافزون فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، نظام های آموزشی در سراسر جهان در مسیر تحول قرار گرفته اند. بهره گیری از قابلیت های هوش مصنوعی در فرآیند یاددهی-یادگیری می تواند بسترهای نوینی برای آموزش شخصی سازی شده، ارزیابی دقیق تر، و ارتقای کیفیت برنامه های درسی فراهم آورد. در کشور ایران نیز ضرورت بازاندیشی در ساختارهای آموزشی و به ویژه بازطراحی برنامه های درسی با محوریت فناوری های نوپدید از جمله هوش مصنوعی به شدت احساس می شود. این مقاله مروری با هدف بررسی مفاهیم بنیادین، تجربیات جهانی و چالش های محلی، به ارائه یک مدل بومی جهت ادغام هوش مصنوعی در برنامه های درسی ایران می پردازد. در این راستا، ابتدا ابعاد نظری کاربرد هوش مصنوعی در آموزش مورد تحلیل قرار گرفته و سپس با تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی، چارچوبی پیشنهادی برای تلفیق هوش مصنوعی با مولفه های برنامه درسی همچون اهداف، محتوا، روش های تدریس و ارزشیابی طراحی شده است. همچنین الزامات اجرایی، فرصت ها و موانع پیش روی پیاده سازی این مدل در نظام آموزشی ایران تبیین شده است. یافته های این پژوهش بیانگر آن است که ادغام موفق هوش مصنوعی در برنامه های درسی نیازمند نگاه سیستمی، توسعه زیرساخت های فناورانه، ارتقای سواد دیجیتال معلمان و بازنگری در سیاست های کلان آموزشی کشور است. مدل بومی پیشنهادی، گامی نظری در جهت طراحی برنامه های درسی آینده نگر در بستر تحولات فناورانه به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها:هوش مصنوعی ، برنامه درسی ، آموزش نوین ، مدل بومی ، فناوری آموزشی.